Transfer in serious games

De grote vraag van serious games is: veranderen ze het gedrag van de speler? Je speelt een game een leert iets, bijvoorbeeld een appel is gezonder dan een frikandel. Dan weet je dat je in de game de appels moet pakken en niet de frikandel.
Maar veranderd de game ook daadwerkelijk het gedrag in het echte leven? Pakt de speler in de winkel ook de appel in plaats van de frikandel? Dit noemen we de transfer in serious games. Halen we het gedrag uit de game naar ons eigen leven. Daar draait het namelijk om!

Transfer is altijd lastig

Niet alleen serious games worstelen hier mee. Toen ik als therapeut werkt in de psychiatrie zag ik het ook vaak. Oefeningen konden in therapie perfect gaan. De cliënt kon goed stap voor stap grenzen bewaken en opkomen voor zijn eigen mening.
Maar eenmaal thuis of op het werk lukt het niet. Therapie was veilig, iedereen weet waarvoor je er bent en heeft oog voor je. Maar het ook kunnen bij je baas of partner is veel lastiger.

De transfer in serious games is ook lastig. Enerzijds diezelfde veilige wereld als therapie. Maar ook spelen andere elementen mee. Zo kunnen bij het appel en frikandel voorbeeld andere zaken meespelen in games niet meespelen. Groepsdruk, iedereen snackt, jij toch ook! Of smaak, in een game proef je de frikandel niet.
Maar als de transfer in serious games uitblijft heb je gewoon games. Als het gedrag niet veranderd is het allemaal voor niks geweest. Gelukkig hebben wij een oplossing gevonden!

env_pa_playerisplaying_etw_001

Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan?!

Als transfer in serious games een probleem is, waarom zorg je dan niet dat de transfer helemaal niet nodig is!? De transfer is het overbruggen van de onechte wereld (de game) naar de echte wereld. Als je de game in de echte wereld laat spelen heb je geen tranfer nodig en veranderd het gedrag direct met het spelen van de game.
Voorbeeld: Fysiotherapie oefeningen kun je doen met een app waarin een filmpje uitlegt wat je moet doen. Dan moet je het natuurlijk nog wel gaan doen…
Je kan ook een spel maken waarbij je oefeningen moet doen in de game zoals onze games met een kinect. Als het spel klaar is zijn je oefeningen ook klaar!

Maar nu denk je misschien, ja oefeningen, dat is nog te doen. Maar nu de appel en de frikandel. Hoe doe je dat dan?
Goede vraag! Bij games denken we vaak aan  Playstation of laptops maar games kunnen ook in ons eigen leven spelen. Bijvoorbeeld een verzamelspel waarbij jij je innerlijke monster moet voeren met fruit. Je scant met je smartphone je eten en je monster geeft aan of het tevreden is of niet. Je gedrag veranderen is dus het spel en niet het spel moet je gedrag veranderen…

Zo kun je ook kijken naar autisme. Je kunt ze uitleggen via een game hoe ze contact moeten maken maar maken ze dan ook contact? Je kan ze ook op missies in de stad sturen en de bakker vragen laten stellen, iets ophalen in de winkel en bij om een gebakje laten scoren. Tijdens het spelen met het spel maken ze al contact. Zo zit de transfer in serious games en niet hopelijk na een serious game!

Heb je vragen of opmerkingen?
Laat het me weten!

Maarten Stevens